Faktycznie – z mechanizmu ewolucji, jeśli na samym początku organizmy działały w określony sposób, wszelkie dalsze usprawnienia jedynie nabudowują się tak by współdziałać z już istniejącymi. Dlatego też całkiem możliwe że jesteśmy w stanie usprawnić to jak działamy. Kurzweil podaje przykład sztucznych czerwonych krwinek, które, jeżeli zastąpią w 10% naturalne, są w stanie dużo efektywniej zaspokajać nasze ciało w tlen. Następne w kolejce – sztuczne białe krwinki zwalczające wszystkie niebezpieczne wirusy i rzeczywistość wirtualna podawana „od środka” – to znaczy bezpośrednio do mózgu. Możliwości są ogromne – nanotechnologie bardzo prawdopodobnie okażą się jak najbardziej zdolne do takich zmian i faktycznie będą bardziej efektywne.

Pojawia się jednak problem. Jak słusznie zauważa Leda Cosmides – jedna z ważniejszych postaci w dziedzinie psychologii ewolucyjnej – zbyt mało wiemy o tym jak działa umysł ludzki, by dobierać się do niego. Mamy tu do czynienia z naczyniami połączonymi i trudno zmieniając jeden element nie wpłynąć na inne. Nie chodzi tu o sam fakt dobierania się – możliwość przestawiania prztyczków w głowie by wpłynąć na genetyczne predyspozycje do danego typu zachowań (stoję gdzieś pomiędzy behawioryzmem i poglądem że geny bezwzględnie wpływają na zachowanie i jestem zdania, że genetycznie możemy być bardziej podatni na dany rodzaj zachowań, a to w jakim stopniu je rozwiniemy zależy od wychowania i środowiska) jest zaraz za rogiem, to jednak faktyczne wykorzystanie tego mogłoby być groźne – nasze społeczeństwo, normy obowiązujące i otoczenie wyewoluowało razem z nami, więc każda zmiana powodować będzie zmiany w tymże.

W toku ewolucji wykształciliśmy pewną formę altruizmu – pomagamy innym, licząc, że kiedyś ktoś inny pomoże nam. Pomaganie innym oczywiście wiąże się z jakimś kosztem, lecz mimo to całkiem możliwe, że zwróci się to nam po czasie. Teraz załóżmy że modyfikujemy naszą linie genetyczną tak, że nasze dzieci nie czują już potrzeby pomagania innym – tak więc teoretycznie zwiększamy ich szanse na sukces w życiu. Nie ponosi kosztów związanych z pomaganiem innym, lecz korzysta z tego że inni pomagają mu. Ale. To jest przykład jednostkowy – faktycznie może działać. Jednak, jeżeli więcej osób zdecyduje się na podobny zabieg, wkrótce żylibyśmy w świecie egoistów, cecha ta w końcu byłaby dziedziczna. To przykład na to jak pozornie korzystna zmiana dla jednostki może spowodować pogorszenie ogólnej jakości życia społeczeństwa. Leda Cosmides rozwija to w wykładzie dostępnym w formie podcastu All In The Mind – 10 March 2007 – Prospects for a transhuman mind?

Rzecz jasna zmiany te także mogą być na lepsze, wątpliwe jednak, by dało się przewidzieć jakie musiałyby być, a jeśli udałoby się je znaleźć, nie sądzę że nikt nie chciałby być tym, kto pierwszy je zaimplementuje – w sobie bądź swoich dzieciach. Implementacja takich rozwiązań swoją drogą mogłaby zyskać miano ewolucji eksperymentalnej – po czasie część cech doprowadziłaby do powstania takich ludzi, którzy naturalnie byliby lepiej przystosowani do świata technologii. Jednak, jeśli argument z zabawą w boga ma siłę żeby hamować badania nad komórkami macierzystymi, to co dopiero z takim modyfikowaniem człowieka? No, i jeżeli faktycznie takie modyfikacje by działały – byłyby zapewne bardzo kosztowne, co wpłynęłoby na dużo szybsze powiększenie się przepaści między bogatymi a biednymi na świecie.

Można dokonywać rozróżnienia między modyfikowaniem samego organizmu na poziomie mikro – wyżej wymienionych bardziej efektywnych czerwonych krwinek choćby, lecz nie wiemy przecież na ile ten poziom mikro jest połączony z emocjami czy zachowaniem – przeoczenie jednego elementu mogłoby diametralnie wpłynąć na organizm. Do wszystkiego można dojść na drodze eksperymentu. Jednak byle nie był to eksperyment globalny, bo laboratoryjne „bum” mogłoby okazać się tu nad wyraz bolesne.